Jak poznać kogoś nowego? Co jeśli zostaniesz singielką lub singlem na zawsze? Czy singiel z wyboru ma łatwo!
Jeszcze przed premierą książki „Zdobywcy Serc” otrzymywałem wiadomości dotyczące kwestii sercowych. Po premierze wiadomości przybyło jeszcze więcej, ale najczęściej przejawia się jedno pytanie – co jeśli zostanę singielką/singlem na zawsze? Czy jako singiel z wyboru jest łatwiej? Na to pytanie będziemy dziś szukać odpowiedzi, także odwiedź sekcję dyskusji pod tekstem.
Gdzie poznać drugą połówkę?
Książka „Zdobywcy Serc” od początku nie miała uczyć technik podrywu, a dbania o relację, którą już się tworzy. Mimo to opisałem w książce kilka sposobów i metod, dzięki którym poznasz kogoś, z kim stworzysz krótką lub dłuższą przygodę.
Chociaż różnego rodzaju grup, serwisów i portali randkowych nie brakuje, najlepsze jest zmienienie podejścia i przełamanie lęku przed podejściem do kogoś, kto nam się podoba. Można zadać pytanie o godzinę, czy drogę, aby łatwiej przejść do zapoznania.
Z doświadczenia wiem, że nie było to dla mnie łatwe ani w gronie przyjaciół, ani tym bardziej gdy byłem sam w klubach. Z czasem gdy przestaje nas obchodzić, w jaki sposób zostaniemy odebrani, zagadanie kogoś przychodzi zdecydowanie łatwiej. Zatem moim zdaniem mniej analizowania i więcej odwagi, a będzie prościej i skuteczniej.
Pamiętasz, jak to jest kochać?
Jak to się mówi, zasmakowałem przygody, zauroczenia i miłości. Z perspektywy czasu wiem, że związek wymaga wielu kompromisów, pójścia na ugody i przemilczenia własnych uczuć. Wniosek nasuwa się jeden – nie spotkałem osoby, przy której w pełni mógłbym być sobą, skoro musiałem odpuszczać.
Niestety przemilczamy swoje potrzeby w dzieciństwie, w gronie przyjaciół oraz w związkach. To nieodłączny element naszego życia – uczenie się kiedy należy coś powiedzieć, a kiedy nie. Musimy też wiedzieć, kiedy powinniśmy się odezwać, a kiedy odpuścić. To kwestia nie tylko wychowania, ale umiejętności życia w społeczeństwie.
Przeczytaj również >>> Pułapka portali randkowych – gdzie umawiać się na randki!
Czy na pewno kogoś potrzebujesz?
Po kilku randkach, błędach popełnionych w klubach i nieudanych relacjach, dotarło do mnie, że muszę przeanalizować kilka kwestii. Dotąd musiałem dostosowywać się do partnerki, a od momentu gdy jestem sam, nie zmuszam się do bycia z kimś na siłę, dlatego, że ta druga strona tego chce.
Musiałem określić swoje priorytety, ponieważ potrzebuję mieć jasny harmonogram miesiąca, aby wyrobić się z pracą, zobowiązaniami oraz pasjami. W tym wszystkim dla zdrowia psychicznego potrzebuję czasu dla siebie. Oprócz tego dotychczas nie miałem możliwości samodzielnie wyjechać, ponieważ związki był priorytetem.
Singiel z wyboru – czy to trudna decyzja?
Kolejnym powodem, dla którego zdecydowałem zostać singlem przez jakiś czas, jest brak czasu na zaangażowanie się w dłuższą relację, a także kilka planów, które czuję, że są łatwiejsze do zrealizowania w pojedynkę, niż z drugą połówką, która niestety musiałaby mieć głos w podejmowaniu wspólnych decyzji. Na omawianie szczegółów nie mam zbytnio czasu, więc wolę podejmować decyzję samodzielnie.
Jestem też na etapie życia, w którym szanuję swoją przestrzeń i nie chcę podejmować większości decyzji wspólnie. Ta swoboda i możliwość robienia tego, co czuję, że mnie uszczęśliwia bez konsultacji z nikim, jest obecnie niezbędna.
Czy to podejście jest zdrowe?
Oczywiście, że nie. Im dłużej jest się singlem z wyboru, tym bardziej przyzwyczajamy się do wygody. Bez większego trudu przychodzi odtrącanie wartościowych osób, a przy tym bardziej doszukuje się wad w potencjalnej partnerce lub partnerze, aby nie musieć niczego zmieniać na siłę.
Zaletą jest to, że jeśli nie będziemy zamknięci na miłość, w tłumie dostrzeżemy kogoś, o kogo warto zawalczyć. Nie wiemy kiedy czyjś uśmiech, obecność i radość sprawi, że się zakochamy. Niektórych kwestii w życiu nie da się zaplanować, dlatego nie warto zamykać się na miłość, ale jak to mówią – ufaj, ale sprawdzaj.
Popierasz to podejście? Czekamy na Twoje zdanie w tym temacie. Dołącz do nas w sekcji dyskusji! 🙂
Zmuszanie się do bycia w związku jest odgórnie fałszywe wobec drugiej strony. Lepiej od razu dać do zrozumienia że nie jest się zainteresowanym i odejść
Tak ale można też spróbować z kimś być i uczyć sie bycia w związku mówić co niepasuje i pracować wspólnie nad relacją aby obojgu było dobrze
Co ty gadasz? Przecież w ten sposób zmuszasz się i jeszcze próbujesz na siłę zmienić kogoś pod swoje wyobrażenia i potrzeby. W związku szuka się kogoś kto będzie dla nas idealny a nie do zmieniania
Czyli twoim zdaniem jak ludzie po latach się zmieniają to powinni się rozstać zamiast pracować nad związkiem? Bo to nie jest tak że jak kogoś poznajesz i nic ci w nim nie przeszkadza to znaczy że zawsze tak będzie
Myślicie zbyt skrajnie. Nie można szukać idealnej osoby bo taka nie istnieje ale trzeba zaakceptować wady które druga osoba ma. Jeśli jest się w związku to się zmienia dla drugiej osoby pod różnymi względami ale nie całkowicie bo to normalne.
W sumie jestem gotowy się z tb zgodzić. Nie zmienia się drugiego człowieka na siłę ale jeśli coś nam nie odpowiada to fair powiedzieć żeby nie było kwasu między ludźmi.
Nie prawda! Ludzie którzy się kochają nie oczekują aby ukochana się musiała zmieniać, akceptują ją taką jaka jest bez wątpliwości!
Nie spotkałem się z sytuacją, aby osoby w dłuższych związkach nie mieli oczekiwań lub uwag wobec drugiej połówki. Na początku związku motyle w brzuchu nie pozwalają dostrzegać wad drugiej strony.
Zarzuca się mężczyznom, że naoglądają się filmów po**o i mają błędną perspektywę na relacje damsko-męskie, a czytając wypowiedzi dziewczyn wierzących w miłość bez wad, czuję błędny obraz relacji wyczytany z opowiadań o „miłości nastolatków”.
Z całym szacunkiem, ale moim zdaniem zakładanie, że ludzie muszą do siebie pasować jak dwie pomarańcze i nie dostrzegać u ukochanej osoby wad, to naiwne podejście. Brzmi jak słowa kogoś, kto naczytał się książek dla nastolatek, niemających nic wspólnego z tym, jak w rzeczywistości wyglądają związki.
Przez wiele lat byłem singlem z wyboru. Mieszkałem w obcym mieście, do którego nie czułem przywiązania (poza pracą). Dopiero wyprowadzenie się stamtąd uświadomiło mi, że jestem gotów otworzyć się na nowe osoby. Przez tyle czasu wydawało mi się, że jestem introwertykiem. Okazało się, że zmiana miejsca zamieszkania zmieniła moje podejście do relacji z ludźmi na lepsze. Czy nadal chcę być singlem? Czas pokaże.
Po prostu czekasz na odpowiednią osobę, która pokaże Ci że warto kochać?
Nie ma nic złego w byciu samym, to lepsze niż pakowanie się w relacje, które nic dobrego za sobą nie niosą. Wolę być sam, niż tracić czas na kogoś, z kim nie czuję się dobrze. Jeśli w życiu pojawia się ktoś, komu czujemy, że warto zaufać, to sprawdzamy, czy to zaufanie warto zaoferować.
Kiedyś obawa o zostanie kawalerem czy panną, że im starszym się będzie nikogo się nie znajdzie kierowała myśleniem i wzbudzała presję. Zmieniły się czasy, a przede wszystkim zmieniło się podejście. Można zostać singlem z wyboru i prowadzić szczęśliwe, ciekawe życie nie szukając na siłę partnera czy nie tkwić w nieszczęśliwym zwiazku. W moim przekonaniu zdrowe dzielenie życia z najbliższą osobą, przy której czuje się spokój, ktorej można ufać i kochać z wzajemnością będąc sobą nadaje inny wymiar szczęściu i warto być na nie otwartym.
„Kiedy spotkasz osobę, która jest dla ciebie, wartościowa wcale nie czujesz motyli w brzuchu tylko czujesz spokój.”
Mądrze o tym powiedział Mateusz w #8 odcinku EXTRA podcastu Nie będąc sobą. Wiem, że już słuchałaś i dziękuję za ciepłe słowo. Niemniej czas leci, więc nic dziwnego, że tak zależy nam na poznaniu kogoś, kogo byśmy pociągali.
Może z czasem poznasz kogoś odpowiedniego na spotkaniu ze znajomymi czy gdzieś przypadkiem i nie będziesz musiał być sam. Zdanie się zmienia 🙂
Super wpis mam to samo wybrałem spokój, od ciągłych przepychanek. Zauważyłem, że wiąże się z jakimiś psychopatkami więc przestałem umawiać się na randki.
Szukam kobiety bezdzietnej bo nie chce miec dzieci i na nie mnie nie stać jednak patrzę że w wieku 30 lat to wymóg nie do zrealizowania
Są kobiety, o których mówisz, ale często nie ma szans ich poznać w miejscach, tj. portale randkowe, kluby czy nawet przez znajomych.
Bycie długo samemu nie zwiastuje nic dobrego.
Ładowanie się w pierwszy lepszy związek, aby tylko zapełnić pustkę, moim zdaniem też nie jest zdrowe.
Ja określenia „singiel/”singielka” używam tylko w odniesieniu do osób, które taki sposób życia wybrały i są szczęśliwe. Jeśli ktoś szuka drugiej osoby i jej nie znajduje, jest w moim odczuciu osobą samotną. Podobnie jest z matkami: samotne czy samodzielne? Te, które sobie radzą i nie są nieszczęśliwe, określają siebie tym drugim mianem.
Zdecydowanie zgadzam się z Tobą co do tego, że im dłużej żyjemy w pojedynkę, tym bardziej się do tego przyzwyczajamy. Albo… może nawet chcielibyśmy coś zmienić, ale nie widzimy sposobu ani sensu (tak w każdym razie jest u mnie).
Mnóstwo spraw skomplikowała pandemia, no i nadal COVID-19 nie odpuszcza wraz z innymi chorobami… a ja mam dość kontaktów wyłącznie zdalnych! Uważam, że w Internecie nie da się kogoś tak naprawdę poznać. Między innymi dlatego, że daje nam on możliwość tworzenia przekoloryzowanego (lub nawet zupełnie nieprawdziwego!) wizerunku własnej osoby.
Jest dużo racji w Twojej wypowiedzi. Ze swojego punktu widzenia i doświadczeń, uważam, że mężczyźni pod kątem szukania potencjalnej partnerki nie mamy za wiele przestrzeni. Aplikacje randkowe są stworzone z myślą o kobietach, sparowanie z kimś, kto nam się podoba, graniczy z cudem. Doświadczając takiego odrzucenia przez algorytmy aplikacji randkowych, nie sposób czuć się inaczej niż samotnie.
Bycie singlem z wyboru to nie do końca coś, co chce się zmienić. Życie jest łatwiejsze, zwłaszcza jeśli doświadczyło się trudności w relacjach damsko-męskich. Człowiekowi nie chce się znów być emocjonalnie zależnym, pytać o wszystko lub się tłumaczyć z decyzji, wyborów i miejsc, w których się bywa.
Pandemia wiele utrudniła, ale myślę, że to zależy od wielu czynników, aby przetrwać rozłąkę i zadbać o związek.
Myślę, że jakkolwiek nadmiernie nie ma co analizować, zawsze warto zastanowić się, co i jak powiedzieć, zwłaszcza gdy ma to być nasz pierwszy kontakt z tą osobą. Jak by nie patrzeć, jej prawa i odczucia są równie ważne jak nasze. Żebyśmy kogoś niechcący nie urazili lub nie sprawili, że poczuje się zagrożony.
Przemilczanie własnych uczuć i potrzeb skutkuje niestety często problemami psychicznymi – warto? Myślę, że umiejętność życia w społeczeństwie nie powinna oznaczać wyparcia się siebie. A jeśli je oznacza, cóż, to chyba z tym społeczeństwem jest coś nie tak.
Rozumiem, co miałaś na myśli, ale według mnie to nie wybrzmiało.
Nie ma co analizować przesadnie, czyli do oporu aż zaczniemy niepotrzebnie się przejmować. Jednakże powinniśmy analizować, słuchać siebie, zastanawiać nad własnymi emocjami oraz potrzebami. Dlatego moim zdaniem właśnie powinniśmy analizować.
Dobrze się rozumiemy? 😉
Myślę, że tak 🙂 słuchajmy przede wszystkim siebie, swojej intuicji – to wtedy raczej nie ma ryzyka, że zranimy drugą osobę.
Przy tym zostajemy? 🙂
Zdecydowanie tak 🙂 jeśli słuchamy samych siebie, mamy większą szansę na to, że poważnie i z szacunkiem potraktujemy kogoś innego.
Cieszę się, że są tu tak empatyczne osoby, otwarte na rozmowę i drugiego człowieka.
Bycie singlem jest w porządku jeśli masz pracę która nie pozwala poświęcać czasu dla nikogo. Jest też dobra na czas leczenia się z poprzedniej relacji. Ale w dłuższej perspektywie szkodzi trzeba szukać odpowiedniej osoby.
Bycie singlem to może być wybór, którego nikt nie ma prawa podważać. Jeśli ktoś nie potrafi być sam, to moim zdaniem ma problem, ponieważ uzależnianie swojego szczęścia od bycia z kimś, jest szkodliwe dla obu stron.