Unsplash.com

Dziękuję rodzicom za ofiarowanie czegoś zupełnym przypadkiem. Czego nie każde dziecko miało okazję chociaż spróbować w małym stopniu.

Pisząc ten tekst siedzę słuchając Anny Jantar prosto z winylowego odtwarzacza. Podłączony do wierzy stereo wyciąga najpiękniejsze tony wokalistki. Siedzę tak jak kiedyś marzyłem. Młody, może niedoświadczony bloger, ale siedzący i piszący. Słuchający muzyki z winylowych płyt. Brakuje do tego jedynie papierosa w zębach dla dopełnienia idealnego obrazu i czytającej książki z ogromnego regału znad strzelającego kominka przez Kobietę. W pięknym długim szlafroku. Zadowalam się tym zastanawiając się, dlaczego ten sen się spełnił. Spędź ze mną te kilka minut. Opowiem Ci o sobie.

 

Muzyka nie jest już taka sama

Nie dziwna jest też moja miłość do muzyki. Dźwięku solówek na gitarze i ostrej muzyki. Słuchanej bardzo głośno! Mój ojciec niejednokrotnie opowiadał jak spalił głośniki które wyły z pokoiku na piętrze na kilka domów sąsiadów otoczonych lasami i polami. Od małego pomimo wielu zabawek, największą radość sprawiały mi urządzenia elektroniczne. Magnetofon szpulowy ojca był najbardziej ciekawy. Był inny. Taki duży, ciężki i wspaniały!

Nie jak obecne w moim dzieciństwie discman czy walkman. Nie ważne, że z tych szpul nie pamiętam muzyki. Nie ważne iż nie wyróżniły się niczym. Był to wspaniały wynalazek. Zachwycający prostotą, starością. Świadomością, że należał do mojego ojca na którym On przesłuchał wiele utworów, a teraz ja. Podobnie do kaset magnetofonowych. Wiele z nich ojcu pokasowałem nagrywając swoje głupoty. Ale to jak brzmiało, było inne, nie takie jak u innych. Coś nietypowego.

 

Mama lubiła inną muzykę. Bardziej spokojną. W swojej kolekcji winyli nie brakowało właśnie albumu Anny Jantar, Bajmu czy muzyki znanej nam z miejskich potańcówek lat 70-80, a może nawet starszych? Te grające pocztówki! Jakie one są piękne! I jakie to nietypowe! Niektóre przeboje na nich wytłoczone do dziś graja w mojej głowie.

Ojciec dał mi słuchać Black Sabbath i Queen czy Perfekt. Nie podobała mi się nigdy ta muzyka. Ale spod igły brzmi inaczej! Tak jak prezent świąteczny. Pisałem Ci o nim tutaj w tekście ,,Naprawdę czekają jak zareagujesz na prezent”. Inaczej brzmi O.N.A z muzyką Grzegorza Skawińskiego, Waldemara Tkaczyka i reszty zespołu z wokalem Agnieszki Chylińskiej. A ile albumów chciałbym dołączyć do tej kolekcji!

 

Liczyło się co innego

Rodzice oczarowywali mnie swoimi opowieściami. Jak ojciec broił z kolegami. Jak dawali czasem (jak to synowie) wycisk dla swoich rodziców. Gdy robili psikusy albo mieli dziwne pomysły. Te opowieści miały ogromny na mnie wpływ. Pamięć o starych kioskach czy jeszcze niezburzony Dworzec PKS w Białymstoku aż krzyczał tym jak wyglądała komuna. Mama zawsze wraca ciepło do tych kolejek i produktów na kartki.

Stąd też me uwielbienie do seriali ,,Alternatywy 4″ czy ,,Czterdziestolatek”. Miasta zapisane na wideo z tamtej epoki są po prostu tym co było jeszcze do zobaczenia w moich najmłodszych latach. Te kioski, samochody. Stary autobus 107 w Białymstoku. Grzechotał i trząsł, ale chyba był jednym z ostatnich jakie zaszczycały nas na białostockich drogach.

 

Od dzieciństwa miałem małe cele

Dokładnie tak. Od najmłodszych lat chciałem mieć wokół siebie zaufanych i wartościowych ludzi. Szanujących też, że kocham pisać i potrzebuję na to czasu. Rodzice zapewnili mi wspaniałe dzieciństwo. Nie chodzi tylko o zabawki. Było ich wiele. Ś.p. dziadek Mietek również wiedział czego oczekuję i potrafił sprawić radości nowymi rzeczami. Nie to się jednak liczyło. Z wyjazdu do Krakowa przywiozłem najtańszą figurkę niedźwiedzia aby nie naciągać dziadka. W sumie sam wyjazd dla mnie wystarczył i możliwość spędzenia z nim trochę czasu.

Udostępnij dalej:
Autor: Patryk Tarachoń
Nazywam się Patryk i jestem blogerem. Treści artykułów opieram na prywatnych doświadczeniach oraz sytuacjach czerpanych z otaczającej codzienności. Często swoje wypowiedzi bazuję na doświadczeniach i spostrzeżeniach.